Πλανήτες και Δορυφόροι

Το Ηλιακό Σύστημα χοντρικά χωρίζεται σε τέσσερις περιοχές: σ' αυτή των Εσωτερικών ή Γήινων Πλανητών, με τέσσερις πλανήτες που έχουν στέρεα επιφάνεια και σύσταση παρόμοια με αυτή της Γης, στη Ζώνη των Αστεροειδών, που περιέχει μικρά σώματα, στους Εξωτερικούς Πλανήτες ή Γίγαντες Αερίων, με τέσσερις πλανήτες που αποτελούνται κυρίως από αέρια και είναι πολύ μεγαλύτεροι απ' τη Γη και στην εξωτερική περιοχή του Συστήματος, που περιλαμβάνει τον Πλούτωνα, τη Ζώνη του Kuiper και το Νέφος του Oort.

Ο Ερμής είναι ο πλησιέστερος στον Ήλιο πλανήτης και ο μικρότερος στο Ηλιακό Σύστημα. Επειδή η ατμόσφαιρα γύρω από τον Ερμή είναι αραιή, δεν υπάρχουν ούτε άνεμοι ούτε βροχές, δεν υπάρχει όμως ούτε προστασία από τη ζέστη ή από το κρύο.Οι μεσημεριανές θερμοκρασίες στην επιφάνεια του ξεπερνούν τους 430 βαθμούς Κελσίου. Αντίθετα, οι μακρύτατες νύχτες του Ερμή είναι ιδιαίτερα παγερές και φτάνουν τους -180 βαθμούς Κελσίου.

Η Αφροδίτη είναι ο δεύτερος σε απόσταση από τον Ήλιο πλανήτης του Ηλιακού Συστήματος και το πιο λαμπερό αντικείμενο στον ουρανό μετά από τον Ήλιο και τη Σελήνη.

Μετά τον τρίτο πλανήτη την Γη, βρίσκεται ο Άρης. Είναι ο τέταρτος «γήινος πλανήτης» και η επιφάνεια του συνδυάζει τους κρατήρες της Σελήνης και τα ηφαίστεια, τις κοιλάδες, τις ερήμους και τα πολικά παγοκαλύμματα της Γης. Φαίνεται ακόμη να έχει περιοδικά επαναλαμβανόμενες «εποχές». Διαθέτει το Όρος Όλυμπος, το ψηλότερο γνωστό όρος στο Ηλιακό μας Σύστημα και την Κοιλάδα Μαρινέρις, τη μεγαλύτερη κοιλάδα. Το ερυθρό χρώμα που παρουσιάζει οφείλεται στο τριοξείδιο του σιδήρου στην επιφάνειά του. Συνοδεύεται από δύο μικρούς δορυφόρους: τον Φόβο και τον Δείμο (= Τρόμο).

O Δίας είναι ο μεγαλύτερος πλανήτης του Ηλιακού Συστήματος σε διαστάσεις και μάζα. Είναι ο πέμπτος κατά σειρά πλανήτης ξεκινώντας από τον Ήλιο και ο πρώτος από τους γίγαντες αερίων.Είναι τόσο μεγάλος που θα μπορούσε να περιλάβει στο εσωτερικό του όλους τους άλλους πλανήτες του Ηλιακού Συστήματος.Χαρακτηριστικό της ατμόσφαιρας του Δία είναι η κόκκινη κηλίδα με διάμετρο τετραπλάσια του γήινου δίσκου, που είναι ένας μόνιμος αντικυκλώνας. Έχει επιβεβαιωθεί η ύπαρξη 67 δορυφόρων διαφόρων μεγεθών σε τροχιά γύρω από τον Δία,από τους οποίους οι τέσσερις Γανυμήδης, Καλλιστώ, Ιώ και Ευρώπη ανακαλύφθηκαν από τον Γαλιλαίο.

Ο Κρόνος είναι ο έκτος πλανήτης και ο δεύτερος μεγαλύτερος του Ηλιακού Συστήματος μετά τον Δία. Ανήκει στους λεγόμενους γίγαντες αερίων και διαθέτει εννέα δακτυλίους, οι οποίοι αποτελούνται από σωματίδια σκόνης και πάγου, και 62 δορυφόρους, χωρίς να συνυπολογίζονται οι μικροί δορυφόροι και οι έλικες.  Ο μεγαλύτερος δορυφόρος του Κρόνου είναι ο Τιτάνας και μερικοί από τους υπόλοιπους δορυφόρους του είναι ο Μίμας, ο Εγκέλαδος, ο Υπερίων, ο Ιαπετός κ.α.

Ο Ουρανός είναι ο έβδομος σε απόσταση από τον Ήλιο και ο τρίτος μεγαλύτερος  πλανήτης του Ηλιακού Συστήματος. Είναι ένας από τους τέσσερις γίγαντες αερίων, αλλά στη δομή μοιάζει περισσότερο με τον Ποσειδώνα, παρά με τους δύο προηγούμενους, επειδή  αποτελείται κυρίως απο παγωμένα υλικά. Κατατάσσεται λοιπόν στους "γίγαντες πάγου". Ο Ουρανός έχει ένα πολύπλοκο σύστημα δακτυλίων και 27 γνωστούς δορυφόρους που παίρνουν τα ονόματά τους από ήρωες των θεατρικών έργων του Σαίξπηρ. Μερικοί από αυτούς είναι:  Άριελ, Τιτάνια,  Μιράντα κ.α.

Ο Ποσειδώνας έχει παρόμοια σύνθεση με τον Ουρανό και αποτελείται κυρίως από πάγο και βράχους.Ίχνη μεθανίου στις εξώτερες περιοχές του πλανήτη ευθύνονται εν μέρει για την μπλε εμφάνιση του πλανήτη.Λόγω της μεγάλης απόστασης από τον Ήλιο, η εξωτερική ατμόσφαιρα του Ποσειδώνα είναι ένα από τα πιο κρύα μέρη στο ηλιακό σύστημα, με τη θερμοκρασία στις κορυφές των συννέφων να πλησιάζουν τους -218 ° C. Έχει μια Μεγάλη Σκοτεινή Κηλίδα στην ατμόσφαιρά του και τους πιο γρήγορους ανέμους στο ηλιακό σύστημα. Διαθέτει πέντε δακτύλιους αρκετά λεπτούς και αμυδρούς και 13 γνωστούς δορυφόρους εκ των οποίων μεγαλύτερος είναι ο Τρίτωνας.

Ο Πλούτωνας είναι ένας πλανήτης νάνος του Ηλιακού Συστήματος. Βρίσκεται στα εξωτερικά τμήματα του Συστήματος και έτσι χαρακτηρίζεται από πολύ χαμηλές θερμοκρασίες.Το ημερονύκτιό του έχει διάρκεια 6 ημέρες και 9 ώρες της Γης, αλλά οι μακρές ημέρες του φωτίζονται μόνο με λυκόφως.Δέχεται 1.000 φορές μικρότερη ποσότητα θερμότητας και φωτός από ότι δέχεται η Γη και έχει μία εξαιρετικά αραιή ατμόσφαιρα, με εμφάνιση πιθανώς σαν παγωμένη ομίχλη.

Πηγή:  http://el.wikipedia.org

Η μυρωδιά του διαστήματος - Αστροναύτες περιγράφουν την εμπειρία τους

Έχουμε δει το διάστημα, τους πλανήτες και τα περισσότερα ουράνια σώματα, από όλες σχεδόν τις οπτικές γωνίες και έχουμε μία πολύ συγκεκριμένη άποψη για το τι συμβαίνει «εκεί έξω». Τις γενικές αυτές γνώσεις έρχονται να συμπληρώσουν μαρτυρίες αστροναυτών και ερευνητών, για τη μυρωδιά του διαστήματος.

Σύμφωνα με τον αστροναύτη της NASA Ντον Πέτιτ, στο Διάστημα υπάρχει μια αμυδρή, αλλά διαπεραστική μυρωδιά. «Είναι μια μεταλλική αίσθηση, που θυμίζει τη μυρωδιά από τους καπνούς συγκόλλησης», ενώ άλλοι λένε ότι η μυρωδιά τους θυμίζει ψημένο κρέας.
Ο λόγος που κυριαρχεί αυτή η μυρωδιά, είναι γιατί οι αστροναύτες μύριζαν πολυκυκλικούς αρωματικούς υδρογονάνθρακες (PAH), ενώσεις οι οποίες παράγονται κατά τον σχηματισμό πλανητών και άστρων. Οι ίδιες ενώσεις, σύμφωνα με τον Τζεφ Οισι, ερευνητή στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας της Νέας Υόρκης, παράγονται και στη Γη, όταν κάνουμε μπάρμπεκιου, οπότε η «σύνδεση» είναι εμφανής.
Ωστόσο, 26.000 ετών φωτός μακριά, στο κέντρο του γαλαξία, η μυρωδιά είναι εντελώς διαφορετική. Στον Sagittarius B2 η μυρωδιά που κυριαρχεί είναι βατόμουρα και ρούμι.
Όπως παρατήρησαν οι ερευνητές, μεταξύ των χημικών ενώσεων που εντοπίστηκαν στο κέντρο του Γαλαξία, ήταν ο μεθανικός αιθυλεστέρας (C3H6O2), που δίνει τη χαρακτηριστική μυρωδιά στα βατόμουρα και την αμτίστοιχη γεύση στο ρούμι.
Όπως εξηγεί ο Οισι, στο διάστημα υπάρχουν μεγάλες ποσότητες αλκοολών. Για παράδειγμα ο αστερισμός Aquila περιέχει τόσο μεγάλες ποσότητες αλκοολών, που αν υγροποιούνταν θα μπορούσαν να γεμίσουν 400 τρισεκατομμύρια τρισεκατομμυρίων ποτήρια μπύρας.

Το διαστημικό σκάφος της NASA «New Horizons» έφτασε στον Ποσειδώνα! | Βίντεο

Το «New Horizons» παίρνει την τελευταία μεγάλη στροφή πριν φτάσει στον προορισμό του, τον πλανήτη Πλούτωνα
Στον χρόνο ρεκόρ των οκτώ χρόνων και οκτώ μηνών, το διαστημικό αεροσκάφος της NASA «New Horizons» έφτασε στον Ποσειδώνα και τον Ιούλιο του 2015, αναμένεται να είναι το πρώτο που θα φτάσει στον Πλούτωνα.

Περνώντας από την τροχιά του Ποσειδώνα, το «New Horizons» παίρνει την τελευταία μεγάλη στροφή πριν φτάσει στον προορισμό του, που είναι ο Πλούτωνας. Το διαστημικό αεροσκάφος έχει δρομολογηθεί πως θα είναι κοντά στον Πλούτωνα στις 14 Ιουλίου του 2015. Αξίζει να αναφερθεί πως από την τροχιά του Ποσειδώνα πέρασε ακριβώς την ίδια μέρα το Voyager 2, που έκανε το ίδιο ταξίδι 25 χρόνια πριν.

Το διαστημικό σκάφος New Horizons στον γίγαντα πλανήτη Ποσειδώνα και μεγάλο φεγγάρι του Triton στις 10 του Ιουλίου 2014 (Φωτογραφία: NASA / Johns Hopkins University Applied Physics Laboratory)

«Είναι μια σύμπτωση που συνδέει το παρελθόν των αποστολών της ΝASA με το μέλλον των διαστημικών επιχειρήσεων έξω απ' το ηλιακό μας σύστημα», δήλωσε ο Jim Green, διευθυντής του Planetary Science Division της NASA.

«Πριν από 25 χρόνια στον Ποσειδώνα, το Voyager 2 μας έδωσε την πρώτη ματιά σε έναν ανεξερεύνητο πλανήτη. Τώρα το New Horizons θα αποκαλύψει τα μυστικά του Πλούτωνα και των φεγγαριών του. Θα μας δώσει εξαιρετικές πληροφορίες το επόμενο καλοκαίρι, καθώς θα ταξιδεύει στα όρια του ηλιακού μας συστήματος» δήλωσε ο διευθυντής.

Το New Horizons έχει το μέγεθος ενός πιάνου και εκτοξεύθηκε τον Ιανουάριο του 2006. Έφτασε στην τροχιά του Ποσειδώνα στο χρόνο ρεκόρ των οκτώ χρόνων και οκτώ μηνών. Αν το ταξίδι του διαστημικού αεροσκάφους συνεχιστεί με επιτυχία, θα είναι το πρώτο που θα φτάσει στον Πλούτωνα.

Πηγή: www.protothema.gr

Το μεγαλύτερο τηλεσκόπιο στον κόσμο κατασκευάζεται στη Χιλή (video)

Στην έρημο Ατακάμα, στη Χιλή, οι Ευρωπαίοι επιστήμονες ξεκίνησαν να φτιάξουν το μεγαλύτερο παγκοσμίως οπτικό και υπέρυθρο τηλεσκόπιο.
Το σημείο κρίθηκε ιδανικό, καθώς έχει απόλυτα καθαρή θέα και είναι εξαιρετικά στεγνό.

Πηγή: www.esa.int

Ροζέτα: Τα χρονικά όρια αναζήτησης τοποθεσίας προσεδάφισης στενεύουν

 Χρησιμοποιώντας τις αναλυτικές πληροφορίες που συλλέχθηκαν από το διαστημόπλοιο Rosetta της ESA κατά τη διάρκεια των δύο πρώτων εβδομάδων τροχιάς γύρω από τον κομήτη 67Ρ / Churyumov-Gerasimenko, έχουν αναγνωριστεί πέντε σημεία ως υποψήφιες τοποθεσίες για να προσεδαφιστεί το όχημα Philae το Νοέμβριο - η πρώτη φορά που έχει ποτέ επιχειρηθεί μια προσγείωση σε έναν κομήτη.

Πριν από την άφιξή της Rosetta, ο κομήτης 67Ρ / Churyumov-Gerasimenko δεν είχε ποτέ παρατηρηθεί από κοντά και έτσι ο αγώνας δρόμου για να βρεθεί η κατάλληλη θέση για την προσγείωση των 100 κιλών προσεδαφιστή θα μπορούσε να αρχίσει μόνο όταν η Rosetta θα συναντιόταν με τον κομήτη στις 6 Αυγούστου.

Η προσγείωση αναμένεται να πραγματοποιηθεί στα μέσα Νοεμβρίου όταν ο κομήτης θα είναι περίπου 450 εκατομμύρια χιλιόμετρα μακριά από τον Ήλιο, πριν η δραστηριότητα στην κομήτη φθάσει σε επίπεδα που θα μπορούσαν να θέσουν σε κίνδυνο την ασφαλή και ακριβή απελευθέρωση του Philae στην επιφάνεια του κομήτη, και πριν το υλικό της επιφάνειας τροποποιηθεί από τη δραστηριότητα αυτή.

Ο κομήτης βρίσκεται σε τροχιά 6,5 ετών γύρω από τον Ήλιο και σήμερα είναι 522 εκατομμύρια χιλιόμετρα μακριά από αυτόν. Κατά την πλησιέστερη προσέγγιση τους στις 13 Αυγούστου το 2015, ακριβώς λιγότερο από ένα χρόνο από τώρα, ο κομήτης και η Rosetta θα είναι 185 εκατομμύρια χιλιόμετρα από τον Ήλιο, που σημαίνει μια οκταπλάσια αύξηση του φωτός που λαμβάνουν από τον Ήλιο.

Ενώ η Rosetta και τα επιστημονικά εργαλεία της θα παρατηρούν το πώς ο κομήτης εξελίσσεται καθώς η θέρμανση από τον Ήλιο θα αυξάνουν, παρατηρώντας πώς θα αναπτύσσεται το «coma» της και τις επιφανειακές αλλαγές με την πάροδο του χρόνου, ο προσεδαφιστής Philae και τα όργανά του, θα επιφορτιστούν με την παραγωγή συμπληρωματικών in situ μετρήσεων στην επιφάνεια του κομήτη. Επίσης ο προσεδαφιστής και το τροχιακό διαστημόπλοιο θα συνεργαστούν με τη χρήση του πειράματος CONSERT για να στείλουν και να ανιχνεύσουν ραδιο-κύματα μέσα στο εσωτερικό του κομήτη, προκειμένου να χαρακτηρίσουν την εσωτερική δομή του.

Η επιλογή του σωστού χώρου προσγείωσης είναι μια σύνθετη διαδικασία. Αυτός ο χώρος θα πρέπει να εξισορροπεί τις τεχνικές ανάγκες του τροχιακού οχήματος και του οχήματος προσδάφισης κατά τη διάρκεια όλων των φάσεων του διαχωρισμού, την κάθοδο και την προσγείωση, και κατά τη διάρκεια των εργασιών στην επιφάνεια με τις επιστημονικές απαιτήσεις των 10 οργάνων που περιέχει το Philae.

Ένα βασικό ζήτημα είναι ότι αβεβαιότητες κατά την πλοήγηση του οχήματος σε τροχιά κοντά στον κομήτη σημαίνει ότι είναι δυνατόν να καθοριστεί οποιαδήποτε δεδομένη ζώνη προσγείωσης μόνο σε όρους μιας έλλειψης – που καλύπτει μέχρι ένα τετραγωνικό χιλιόμετρο - εντός του οποίου το Philae θα μπορεί να προσγειωθεί.
Η προσγείωση του Philae

 Η προσγείωση του Philae

Για κάθε πιθανή ζώνη, σημαντικά ερωτήματα πρέπει να απαντηθούν: Θα είναι σε θέση το όχημα να διατηρεί τακτική επικοινωνία με τη Rosetta; Πόσο κοινοί είναι οι κίνδυνοι στην επιφάνεια, όπως οι μεγάλες πέτρες, οι βαθιές ρωγμές ή οι απότομες πλαγιές; Υπάρχει επαρκής φωτισμός για τις επιστημονικές εργασίες και αρκετό ηλιακό φως για να επαναφορτιστούν οι μπαταρίες του προσεδαφιστή πέρα από την αρχική διάρκεια ζωής τους των 64 ωρών, ωστόσο να μην είναι τόσο μεγάλη ώστε να προκαλέσει υπερθέρμανση;

Για να απαντηθούν αυτά τα ερωτήματα, χρησιμοποιήθηκαν τα στοιχεία που αποκτήθηκαν από τη Rosetta όταν βρισκόταν σε απόσταση περίπου στα 100 χιλιόμετρα, συμπεριλαμβανομένων εικόνων υψηλής ανάλυσης από την επιφάνεια, μετρήσεις της θερμοκρασίας στην επιφάνεια του κομήτη, και από την πίεση και την πυκνότητα του αερίου γύρω από τον πυρήνα. Επιπλέον, έχουν καθοριστεί οι μετρήσεις του προσανατολισμού του κομήτη σε σχέση με τον Ήλιο, η περιστροφή του, η μάζα του και η βαρύτητα επιφάνειας. Όλοι αυτοί οι παράγοντες επηρεάζουν την τεχνική σκοπιμότητα της προσγείωσης σε οποιαδήποτε συγκεκριμένη θέση για την κομήτη.

Αυτό το Σαββατοκύριακο, η ιστοσελίδα του Landing Site Selection Group (περιλαμβάνει τους μηχανικούς και τους επιστήμονες από το  κέντρο Επιστήμης, Επιχειρήσεων και Πλοήγησης του Philae, στο CNES, το Κέντρο Ελέγχου του Προσεδαφιστή στο DLR, τους επιστήμονες που εκπροσωπούν τα όργανα του Προσεδαφιστή Philae και η ομάδα της Rosetta της ESA), συναντήθηκαν στο CNES, στην Τουλούζη, ώστε να εξετάσουν τα τα διαθέσιμα δεδομένα και να καθορίσουν μια λίστα από πέντε υποψήφιους τόπους προσεδάφισης.

"Αυτή είναι η πρώτη φορά που εξετάζονται τόποι προσεδάφισης σε έναν κομήτη," λέει ο Stephan Ulamec, Διευθυντής του Προσεδαφιστή στο DLR.

"Με βάση το συγκεκριμένο σχήμα και την καθολική τοπογραφία του κομήτη 67Ρ / Churyumov-Gerasimenko, κατά πάσα πιθανότητα δεν αποτελεί έκπληξη ότι πολλές θέσεις έπρεπε να αποκλειστούν. Οι υποψήφιες περιοχές που θέλουμε να ακολουθήσουμε για περαιτέρω ανάλυση πιστεύεται ότι είναι τεχνικά εφικτές, με βάση μια προκαταρκτική ανάλυση της δυναμικής της πτήσης και άλλα βασικά ζητήματα - για παράδειγμα όλα παρέχουν τουλάχιστον έξι ώρες ημερήσιου φωτός ανά περιστροφή του κομήτη και προσφέρουν κάποιο επίπεδο έδαφος. Φυσικά, κάθε περιοχή έχει τη δυνατότητα για μοναδικές επιστημονικές ανακαλύψεις."

"Ο κομήτης είναι πολύ διαφορετικός από οτιδήποτε έχουμε δει μέχρι σήμερα, και παρουσιάζει θεαματικά χαρακτηριστικά τα οποία δεν έχουν γίνει ακόμα κατανοητό," λέει ο Jean-Pierre Bibring, η επικεφαλής επιστήμονας του προσεδαφιστή και κύριος ερευνητής του οργάνου CIVA.

"Οι πέντε επιλεγμένες τοποθεσίες μας προσφέρουν την καλύτερη ευκαιρία για προσγείωση και μελέτη της σύνθεσης, της εσωτερικής δομής και της δραστηριότητας του κομήτη με τα δέκα πειράματα προσεδάφισης."

Στις περιοχές αυτές δόθηκε από ένα γράμμα έπειτα από μια αρχική προ-επιλογή 10 πιθανών τοποθεσιών, που ωστόσο δεν δηλώνει την κατάταξη. Τρεις θέσεις (οι Β, Ι και J) βρίσκονται στον μικρότερο από τους δύο λοβούς του κομήτη και δύο θέσεις (οι Α και C) βρίσκονται στο μεγαλύτερο λοβό.

Σύνοψη των πέντε υποψήφιων θέσεων προσγείωσης

Υποψήφια θέση προσγείωσης Α

Η Θέση Α είναι μια ενδιαφέρουσα περιοχή που βρίσκεται στο μεγαλύτερο λοβό, αλλά με μια καλή θέα προς το μικρότερο λοβό. Η μορφολογία του εδάφους μεταξύ των δύο λοβών είναι πιθανώς η πηγή κάποιας εκπομπής αερίων. Αλλά είναι απαραίτητη απεικόνιση υψηλότερης ανάλυσης για να μελετηθούν οι πιθανοί επιφανειακοί κίνδυνοι, όπως μικρές λακκούβες και πλαγιές, ενώ θα πρέπει επίσης να εξεταστούν περαιτέρω οι συνθήκες φωτισμού.

Υποψήφια θέση προσγείωσης B

Η Θέση Β, με δομή παρόμοια με κρατήρα στο μικρότερο λοβό, έχει επίπεδο έδαφος και έτσι θεωρείται σχετικά ασφαλής για προσγείωση, αλλά οι συνθήκες φωτισμού μπορεί να δημιουργήσουν πρόβλημα κατά την εξέταση του μακροπρόθεσμου επιστημονικού σχεδιασμού του Philae. Θα χρειαστεί υψηλότερης ανάλυσης απεικόνιση για την λεπτομερέστερη αξιολόγηση των κινδύνων από ογκόλιθους. Επιπλέον, οι ογκόλιθοι πιστεύεται επίσης πως αντιπροσωπεύουν πιο πρόσφατα επεξεργασμένο υλικό και ως εκ τούτου αυτή η θέση μπορεί να μην είναι τόσο παρθένα όσο κάποιες άλλες.

Υποψήφια θέση προσγείωσης C

Η Θέση C βρίσκεται στον μεγαλύτερο λοβό και φιλοξενεί μια σειρά από επιφανειακά χαρακτηριστικά συμπεριλαμβανομένων ορισμένων φωτεινότερων υλικών, λακκούβες, γκρεμούς, λόφους και ομαλές πεδιάδες, αλλά είναι απαραίτητη απεικόνιση υψηλότερης ανάλυσης για την εκτίμηση του κινδύνου μερικών από αυτά τα χαρακτηριστικά. Είναι επίσης καλά φωτισμένη, γεγονός που θα ωφελήσει τον μακροπρόθεσμο επιστημονικό σχεδιασμό για το Philae.

Υποψήφια θέση προσγείωσης I

Η Θέση I είναι μια σχετικά επίπεδη περιοχή στο μικρότερο λοβό που μπορεί να περιέχει κάποιο φρέσκο ​​υλικό, αλλά υψηλότερης ανάλυσης απεικόνιση είναι απαραίτητη για να εκτιμηθεί η έκταση του ανώμαλου εδάφους. Οι συνθήκες φωτισμού θα πρέπει επίσης να επιτρέπουν τον μακροπρόθεσμο επιστημονικό σχεδιασμό.

Υποψήφια θέση προσγείωσης J 

Η Θέση J είναι παρόμοια με τη Θέση I, επίσης στο μικρότερο λοβό, προσφέροντας ενδιαφέροντα επιφανειακά χαρακτηριστικά και καλό φωτισμό. Προσφέρει πλεονεκτήματα για το πείραμα CONSERT σε σύγκριση με τη Θέση I, αλλά είναι απαραίτητη απεικόνιση υψηλότερης ανάλυσης για να καθορίσει τις λεπτομέρειες του εδάφους, που δείχνουν κάποιους ογκόλιθους και δομή αναβαθμίδων.







Το επόμενο βήμα είναι μια ολοκληρωμένη ανάλυση για κάθε μία από τις υποψήφιες τοποθεσίες, για να προσδιοριστούν πιθανές τροχιακές και επιχειρησιακές στρατηγικές που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ώστε η Rosetta για να απελευθερώσει το όχημα προσεδάφισης σε κάποια από αυτές. Την ίδια στιγμή, η Rosetta θα κινηθεί σε απόσταση 50 χιλιομέτρων από την κομήτη, επιτρέποντας μια πιο λεπτομερή μελέτη των προτεινόμενων θέσεων προσεδάφισης.

Μέχρι τις 14 Σεπτεμβρίου, οι πέντε υποψήφιες περιοχές θα έχουν αξιολογηθεί και καταταχθεί, οδηγώντας στην επιλογή μιας πρωτογενούς θέσης προσγείωσης, για την οποία θα πρέπει να αναπτυχθεί μια πλήρως λεπτομερής στρατηγική για τις εργασίες προσεδάφισης, μαζί με μια εφεδρική.

Κατά τη διάρκεια αυτής της φάσης, η Rosetta θα μετακινηθεί στα 20-30 χλμ από τον κομήτη, επιτρέποντας να γίνουν ακόμα πιο λεπτομερείς χαρτογραφήσεις των κατανομών των ογκόλιθων στην πρώτη και τις εφεδρικές θέσεις προσεδάφισης. Αυτές οι πληροφορίες θα μπορούσε να είναι σημαντική προκειμένου να αποφασιστεί αν θα πρέπει να αλλάξουμε από την θέση πρώτης επιλογής σε κάποια εφεδρική.

Η ομάδα της αποστολής Rosetta εργάζεται προς μια ονομαστική ημερομηνία προσεδάφισης, στις 11 Νοεμβρίου, ωστόσο η επιβεβαίωση της θέσης προσγείωσης πρώτης επιλογής και η ημερομηνία κατά πάσα πιθανότητα θα έρθει στις 12 Οκτωβρίου. Αυτό θα πρέπει να ακολουθείται από μια επίσημη Go / No Go από την ESA, σε συμφωνία με την ομάδα προσεδάφισης, μετά από μια συνολική αναθεώρηση ετοιμότητας στις 14 Οκτωβρίου.

"Η διαδικασία επιλογής ενός τόπου προσεδάφισης είναι εξαιρετικά σύνθετη και δυναμική ενώ όσο πλησιάζουμε προς τον κομήτη, θα δούμε όλο και περισσότερες λεπτομέρειες, οι οποίες θα επηρεάσουν την τελική απόφαση σχετικά με το πού και πότε μπορούμε να προσγειωθούμε, "λέει ο Fred Jansen, ο διοικητής της αποστολής Rosetta της ESA.

"Έπρεπε να ολοκληρώσουμε την προκαταρκτική ανάλυσή μας για τις υποψήφιες θέσεις πολύ γρήγορα μετά την άφιξή στον κομήτη, και τώρα έχουμε μόλις λίγες εβδομάδες για να καθορίσει την κύρια θέση. Ο χρόνος περνά και τώρα έχουμε να αντιμετωπίσουμε την πρόκληση να επιλέξουμε την καλύτερη δυνατή θέση προσγείωσης."

Πηγή: www.esa.int

Ιστορικές φωτογραφίες της NASA

Οι ιστορικές φωτογραφίες της NASA που έχουν ανέβει στο Flickr Commons είναι ελεύθερες πνευματικών δικαιωμάτων. Η αμερικανική υπηρεσία διαστήματος NASA ανέβασε στο Flickr μια σειρά σημαντικών ιστορικών φωτογραφιών της από διαστημικά ταξίδια, οι οποίες μας γυρνάνε έως και 50 χρόνια πίσω στο παρελθόν.

Εδώ έχουμε συγκεντρώσει ορισμένες από τις παρακάτω φωτογραφίες, αλλά το σύνολο της συλλογής θα της δείτε  στο Flickr. Οι φωτογραφίες είναι επίσης διαθέσιμες, μαζί με χιλιάδες άλλες εικόνες στην ιστοσελίδα της NASA.

MESSENGER: Δέκα χρόνια στο διάστημα

Στις 3 Αυγούστου 2004 το διαστημικό όχημα MESSENGER (MErcury Surface, Space ENvironment, GEochemistry, and Ranging) της NASA εκτοξεύτηκε από το ακρωτήριο Κανάβεραλ, ξεκινώντας μια ριψοκίνδυνη αποστολή, όπου ο μικρός δορυφόρος θα βρισκόταν πολύ κοντά στην επιφάνεια του Ερμή με σκοπό την μελέτη του πλανήτη.

Το σκάφος ταξίδεψε για 7.9 δισεκατομμύρια χιλιόμετρα, πραγματοποίησε 15 περιφορές γύρω από τον Ήλιο, πέρασε μια φορά κοντά από την Γη και δύο από την Αφροδίτη, μέχρι την στιγμή που μπήκε σε τροχιά γύρω από τον Ερμή το 2011

Το MESSENGER είναι το δεύτερο διαστημικό σκάφος που πλησίασε τον Ερμή, μετά το Mariner 10, το οποίο τον εξερεύνησε μερικώς το 1974 και 1975.

Οι παρατηρήσεις του έδειξαν ότι η ηφαιστειακή δραστηριότητα έπαιξε μεγάλο ρόλο στην διαμόρφωση της επιφάνειας του Ερμή, η απώλεια πτητικών υλικών έδωσε μια μοναδική μορφολογία στον πλανήτη, ενώ βρέθηκαν μεγάλες ποσότητες πάγου νερού σε μόνιμα σκιασμένες περιοχές κοντά στους πόλους

Με την ευκαιρία της συμπλήρωσης δέκα χρόνων από την εκτόξευση, η ομάδα του MESSENGER έδωσε στην δημοσιότητα ένα βίντεο 214 εικόνων από την κάμερα μικρού οπτικού πεδίου NAC, όταν το σκάφος βρισκόταν πολύ κοντά στην επιφάνεια του πλανήτη, σε ύψος 115 έως 165 χιλιομέτρων.




Πηγή: www.ofa.gr/messenger-10

Ο κομήτης Churyumov - Gerasimenko ( 67P )

Ο κομήτης Churyumov - Gerasimenko ή επίσημα 67P είναι περιοδικός κομήτης ο οποίος ολοκληρώνει μια περιφόρα γύρω από τον Ήλιο κάθε 6,45 χρόνια. Ανακαλύφθηκε το 1969. Ο κομήτης είναι ο προορισμός της διαστημοσυσκευής Ροζέττα της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Διαστήματος, το οποίο εκτοξεύηκε στις 2 Μαρτίου 2004 και επαναλειτούργησε τις 20 Ιανουαρίου 2014 ώστε να προσεγγίσει τον κομήτη μέσα στον επόμενο χρόνο και να βρεθεί σε κατάλληλη θέση για την προσεδάφωση του σκάφους Φιλαί (Philae) το Νοέμβριο του 2014.

Full-frame NAVCAM εικόνα στις 19 Αυγ. 2014 από μια απόσταση περίπου 79 χιλιομέτρων από τον κομήτη 67Ρ / Churyumov-Gerasimenko. Credits: ESA / Rosetta / NAVCAM

Δείτε το μέγεθος που έχει μπροστά στο μέγεθος του  Λος Άντζελες.

Ψηφιακή αναπαράσταση της ανατολής του Ήλιου στον κομήτη 67P:

Υπαρχουν δάση στον Αρη;

Όταν η NASA έδωσε στη δημοσιότητα την φωτογραφία που βλέπετε, κάποιοι μίλησαν για ένα μοναδικό παιχνίδι της φύσης, ενώ κάποιοι άλλοι για προσπάθεια απόκρυψης της αλήθειας!

Η φωτογραφία τραβήχτηκε από το HiRISE (High Resolution Imaging Science Experiment) την πιο ισχυρή κάμερα που έχει σταλεί ποτέ σε άλλο πλανήτη και όπως μπορείτε να δείτε, σε αυτήν φαίνεται η επιφάνεια του πλανήτη Άρη να είναι σκεπασμένη από... δέντρα!

Όσο προσεχτικά κι αν κοιτάξει κανείς την εικόνα που τράβηξε το διαστημικό σκάφος της NASA που βρίσκεται σε τροχιά γύρω από τον κόκκινο πλανήτη, θα δει σειρές από κωνοφόρα δέντρα πάνω στους λόφους του Άρη!

"Οφθαλμαπάτη", λέει η Nasa!

Αντιλαμβάνεστε τι θα σήμαινε μία τέτοια ανακάλυψη, για την έρευνα εξωγήινης ζωής αλλά και πλανητών που θα μπορούσαν να μας φιλοξενήσουν στο μέλλον! Σύμφωνα όμως με τη Nasa, αυτό που βλέπουμε δεν είναι παρά οφθαλμαπάτη! Μία μοναδικής ομορφιάς παρειδωλία αφού τα "δέντρα" είναι στην πραγματικότητα ίχνη από φερτές ύλες, που δημιουργούνται από τις κατολισθήσεις, όταν οι πάγοι λιώνουν στον Άρη, την άνοιξη.

Όπως εξήγησαν οι επιστήμονες της αμερικανικής Διαστημικής Υπηρεσίας, η φωτογραφία απεικονίζει αμμόλοφους σκεπασμένους από ένα λεπτό στρώμα παγωμένου διοξειδίου του άνθρακα, ή ξηρού πάγου, περίπου 400 χλμ. νοτιότερα από το βόρειο πόλο του πλανήτη. Καθώς το παγωμένο διοξείδιο λιώνει, δημιουργεί την ψευδαίσθηση των δέντρων πάνω στον Κόκκινο Πλανήτη.

Αυτά, υποστηρίζει η Nasa. Το τι πιστεύει ο καθένας και τι όχι, είναι εντελώς προσωπική υπόθεση!

Πηγή: www.apocalypsejohn.com

Οι καλύτερες εικόνες για τον καθε πλανήτη του ηλιακού μας συστήματος

Οι καλύτερες φωτογραφίες που έχουν βγει για καθένα από τους πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος. Υποδεχθείτε τους γείτονές μας.

Ερμής
Η φωτογραφία βγήκε από το διαστημόπλοιο Messenger της NASA, στις 22 Φεβρουαρίου 2013.

NASA/Johns Hopkins University Applied Physics Laboratory/Carnegie Institution of Washington

Αφροδίτη
Η φωτογραφία τραβήχτηκε το 1996 κατά τη διάρκεια της αποστολής του "Μαγγελάνου", επίσης γνωστού ως Venus Radar Mapper . Ήταν σε τροχιά από το 1989, αλλά αυτό το πλάνο είναι ένα από τα καλύτερα από το μακρύ του ταξίδι . Τα σκοτεινά σημεία σε όλο τον πλανήτη είναι από πτώσεις μετεωριτών και το μεγάλο φωτισμένο τμήμα ακριβώς στο κέντρο είναι το  Ovda Regio, μια τεράστια οροσειρά.

Γη
40 χρόνια μετά την περίφημη φωτογραφία "Blue Marble" την εικόνα που έδειξε στον κόσμο πως  μοιάζει από μακριά ο πλανήτης μας, η NASA κυκλοφόρησε αυτή την ενημερωμένη έκδοσή της, που τραβήχτηκε από το δορυφόρο Suomi NPP.

Άρης
Για τον Άρη, θα πρέπει να γυρίσουμε πίσω στο 1980. Οι πρόσφατες προσπάθειες στον Άρη έχουν ως αποτέλεσμα να πάρουμε ορισμένες από τις πιο  υψηλής ποιότητας φωτογραφίες που έχουν ληφθεί ποτέ από τον κόκκινο πλανήτη, αλλά ως επί το πλείστον είναι κοντινές ή από την επιφάνεια του. Η παρακάτω εικόνα είναι ένα μωσαϊκό από εικόνες που λήφθηκαν από τον Viking 1. Η βαθιά "ουλή" στο μέσον είναι το Valles Marineris, ένα τεράστιο φαράγγι κατά μήκος του ισημερινού του πλανήτη, που είναι από τα μεγαλύτερα στο ηλιακό μας σύστημα.

Δίας
Η καλύτερη λήψη του Δία τραβήχτηκε το Νοέμβριο του 2003, με την κάπως στενή κάμερα του διαστημικού σκάφους Cassini , ενώ ήταν καθ 'οδόν προς τον Κρόνο. Είναι ενδιαφέρον, ότι αυτό που βλέπετε σε αυτή την εικόνα είναι  ένα σύννεφο και όχι η επιφάνεια του ίδιου του πλανήτη. Το λευκό και τα μαύρα δαχτυλίδια είναι όλα διαφορετικοί τύποι νεφοκάλυψης. Αυτή η εικόνα είναι αξιοσημείωτη, διότι αυτά τα χρώματα είναι πολύ κοντά σε αυτό που  θα έβλεπε το ανθρώπινο μάτι.

Κρόνος
Και όταν το Cassini έφτασε  τελικά στον Κρόνο, μάλλον άξιζε τον κόπο, γιατί οι φωτογραφίες του Κρόνου και των δορυφόρων του είναι εξαιρετικές . Αυτό το πλάνο δημιουργήθηκε από φωτογραφίες που ελήφθησαν κατά τη διάρκεια της ισημερίας του Κρόνου, τον Ιούλιο του 2008, ένα μωσαϊκό από 30 φωτογραφίες που τραβήχτηκαν κατά τη διάρκεια δύο ωρών περίπου. Το Cassini ήταν 700.000 μίλια μακρυά από τον Κρόνο εκείνη τη στιγμή.

Ουρανός.
Το 1986, όταν το Voyager 2 πέρασε από το πρώτο "παγωμένο γίγαντα" στο δρόμο του για το άγνωστο,  αυτό που είδε δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μια πρασινο-μπλέ σφαίρα. Αυτό οφείλεται στην ομίχλη από σύννεφα μεθανίου, τα οποία είναι το τελικό στρώμα των κατεψυγμένων αερίων σ αυτόν τον ελάχιστα γνωστό πλανήτη. Πιστεύεται ότι υπάρχουν σύννεφα νερού από κάτω, αλλά χωρίς να είμαστε πραγματικά σίγουροι.

Ποσειδώνας
Ο τελευταίος πλανήτης, ο οποίος μόνο τεχνικά είναι  ένας πλανήτης σύμφωνα με τους επιστήμονες, ο Ποσειδώνας ανακαλύφθηκε μόλις το 1846 με μαθηματικό υπολογισμό κι όχι παρατήρηση. Οι αλλαγές στην τροχιά του Ουρανού οδήγησαν τον  αστρονόμο Brouvard στην ανακάλυψη ότι ένας άλλος πλανήτης βρισκόταν κάπου εκεί έξω. Και αυτή η εικόνα του δεν είναι πολύ καλή, αφού τον Ποσειδώνα τον έχουμε επισκεφτεί μόνο μια φορά, με το Voyager 2, το 1989. Είναι δύσκολο να πάρετε μια αίσθηση του τι συμβαίνει πάνω στον Ποσειδώνα - οι θερμοκρασίες είναι μόλις πάνω από το απόλυτο μηδέν, χτυπιέται από τους ισχυρότερους ανέμους στο ηλιακό σύστημα (μέχρι και 1.300 mph), και στην πραγματικότητα, έχουμε πολύ μικρή ιδέα για το πώς σχηματίστηκε ή πως λειτουργεί .

Πλούτωνας
ο Πλούτωνας είναι ένας «πλανήτης νάνος» και όχι ένας κανονικός πλανήτης. Αλλά δεν θα μπορούσαμε να τον αφήσουμε απ έξω, ειδικά επειδή είναι το τελευταίο μεγάλο σώμα στο ηλιακό μας σύστημα - πράγμα που σημαίνει επίσης ότι έχουμε πολύ λίγες πληροφορίες σχετικά με το πως μοιάζει ή τι συμβαίνει εκεί. Αυτή είναι μια φωτογραφία που φτιάχτηκε στον υπολογιστή με βάση κάποιες εικόνες του Hubble. Το χρώμα προέκυψε  με βάση εικασίες, και η επιφάνεια του είναι κατ 'ανάγκην ασαφής επειδή  πραγματικά δεν γνωρίζουμε πως είναι.

Πηγή: antikleidi.com

Ως και 20 δισεκατομμύρια οι κατοικήσιμοι πλανήτες στον γαλαξία μας

Η καλλιτεχνική απεικόνιση που έδωσε στη δημοσιότητα η NASA για τον πλανήτη Kepler-69c, ο οποίος βρίσκεται στη λεγόμενη κατοικήσιμη ζώνη ενός άστρου σαν τον Ηλιο, σε απόσταση 2.700 ετών φωτός από τη Γη.

Οι δυνητικά φιλόξενοι για ζωή πλανήτες είναι πολύ περισσότεροι από όσους πίστευαν ως τώρα οι επιστήμονες. Νέες εκτιμήσεις από αμερικανούς αστρονόμους, βασισμένες σε παρατηρήσεις εξωπλανητών, δείχνουν ότι περίπου ένα στα πέντε άστρα στον γαλαξία μας (ποσοστό 22%) διαθέτουν τουλάχιστον έναν πλανήτη παρόμοιο σε μέγεθος και συνθήκες με τη Γη, ο οποίος βρίσκεται στη λεγόμενη «κατοικήσιμη ζώνη».

Ο κοντινότερος κατοικήσιμος εξωπλανήτης μπορεί να βρίσκεται σε απόσταση «μόνο» 12 ετών φωτός. Η νέα εκτίμηση αυξάνει την αισιοδοξία των επιστημόνων ότι κάπου ανάμεσα στα άστρα έχουν εξελιχθεί, όπως και στον δικό μας πλανήτη, διάφορες μορφές ζωής.

Η νέα πιο αισιόδοξη στατιστική ανάλυση, η πληρέστερη μέχρι σήμερα, η οποία βασίζεται σε τρία χρόνια δεδομένων που συνέλεξε το εκτός λειτουργίας πλέον διαστημικό τηλεσκόπιο Kepler της NASA, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι -ανάλογα με την εκτίμηση για το πόσα άστρα σαν τον Ήλιο μας υπάρχουν (από δέκα έως 50 δισεκατομμύρια) - ο γαλαξίας μας μπορεί να διαθέτει από δύο έως δέκα δισεκατομμύρια πλανήτες ικανούς να φιλοξενήσουν ζωή (ύπαρξη νερού σε υγρή μορφή).

Ο αριθμός αυτός διευρύνεται κατά πολύ, φθάνοντας τα 20 δισ. κατοικήσιμους πλανήτες, αν συμπεριληφθούν οι πλανήτες γύρω από άστρα πιο κρύα από τον Ηλιο μας, όπως οι «ερυθροί νάνοι», που αφθονούν στο γαλαξία μας, ο οποίος, σύμφωνα με μια εκτίμηση, περιέχει γύρω στα 100 δισεκατομμύρια άστρα διαφόρων ειδών.

«Οι πλανήτες φαίνεται να αποτελούν τον κανόνα μάλλον παρά την εξαίρεση», δήλωσε ο αστρονόμος Ερικ Πετιγκούρα του πανεπιστημίου της Καλιφόρνια - Μπέρκλεϊ, η ομάδα του οποίου έκανε τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ (PNAS), σύμφωνα με το πρακτορείο Reuters, τους New York Times και το Space.com.

Εξάλλου, σε διεθνές αστρονομικό συνέδριο μόλις ανακοινώθηκε η ανακάλυψη άλλων 833 πιθανών εξωπλανητών χάρη στις παρατηρήσεις του Kepler. Δέκα από αυτούς έχουν μέγεθος το πολύ διπλάσιο της Γης και βρίσκονται στη «φιλόξενη» ζώνη του άστρου τους. Το Kepler (για το οποίο η NASΑ καταβάλλει εργώδεις προσπάθειες, ώστε να το επαναφέρει σε λειτουργία), μελέτησε πάνω από 150.000 άστρα και βρήκε συνολικά 3.538 πιθανούς εξωπλανήτες, από τους οποίους περίπου 1.000 έχουν επιβεβαιωθεί μέχρι στιγμής.

Πηγή: www.tanea.gr