Ενθουσιασμό στον επιστημονικό κόσμο έχει προκαλέσει η ανακάλυψη επτά εξωπλανητών, που έχουν μέγεθος αντίστοιχο με τη Γης.

Οι εξωπλανήτες, που βρίσκονται στον αστερισμό του Υδροχόου, 40 έτη φωτός μακριά περιστρέφονται γύρω από έναν «παγωμένο λευκό νάνο».

Το αστέρι αυτό είναι 10 φορές μικρότερο σε όγκο από τον Ήλιο και τέσσερις φορές πιο κρύο, γιατί εκπέμπει πολύ λιγότερο φως και θερμότητα.

Τρεις από τους πλανήτες βρίσκονται στην κατοικήσιμη ζώνη του συστήματος, δηλαδή είναι πιθανό να διαθέτουν νερό σε υγρή μορφή.

Οι έξι που είναι πιο κοντά στο αστέρι θα μπορούσαν να έχουν θερμοκρασία από 0 έως 100 βαθμούς κελσίου.

«Οι πλανήτες αυτοί είναι μεταξύ των καλύτερων πλανητών που ξέρουμε για να παρακολούθησουμε, με το Διαστημικό Τηλεσκόπιο James Webb που θα εκτοξεύσουμε του χρόνου. Θα ελέγξουμε την ατμόσφαιρα και τα βιοσημάδια, εάν υπάρχουν. Μέσω της ανακάλυψης δεν λέμε “εάν” θα βρούμε μια δεύτερη γη, αλλά “πότε” θα τη βρούμε», εξήγησε ένας από τους επιστήμονες.

Οι πρώτες ενδείξεις για τη μάζα έξι εκ των πλανητών δείχνουν τη χερσαία φύση τους.

Είναι στέρεοι και εν μέρει αποτελούνται από βράχους.

Η αρχική ανακάλυψη του Συστήματος Trappist-1 έγινε το 2016 από το τηλεσκόπιο Trappist που βρίσκεται στη Χιλή.

Πρώτα εντοπίστηκαν δύο από τους εξωπλανήτες του συστήματος.

Όταν οι επιστήμονες γύρισαν το τηλεσκόπιο Spitzer για 20 μέρες πάνω στο αστέρι, επιβεβαίωσαν την ύπαρξη των δύο πλανητών, εντόπισαν όμως κι άλλους πέντε!

Ο δημοσιογράφος του euronews, Jeremy Wilks μεταδίδει:
«Η ανακάλυψη δείχει πως ανθεί το πεδίο της αστρονομίας εξωπλανητών. Το συγκεκριμένο θέμα είναι πρωτοσέλιδο παγκοσμίως διότι οι επτά πλανήτες είναι κατά κάποιο τρόπο παρόμοιοι με τη Γη. Στην πραγματικότητα κάθε εβδομάδα οι επιστήμονες εντοπίζουν νέους εξωπλανήτες που βρίσκονται σε τροχιά γύρω από άλλα αστέρια στο γαλαξία μας. Πιστεύουν ότι πιθανώς υπάρχουν δισεκατομμύρια πλανήτες στο σύμπαν.

Είναι ενδιαφέρον να ονειρευόμαστε πώς θα είναι σε έναν από αυτούς τους πλανήτες, πώς θα είναι να κοιτάς ψηλά σε ένα ροζ Ήλιο, με άλλους πλανήτες στον ουρανό, ωστόσο δεν πρέπει να καταλήξουμε σε συμπεράσματα για εξωγήινη ζωή. Το ότι λέμε ότι οι πλανήτες αυτοί είναι στην κατοικήσιμη ζώνη δεν σημαίνει ότι είναι κατοικήσιμοι πράγματι! Η Γη, η Αφροδίτη και ο Άρης είναι όλοι πλανήτες στην κατοικήσιμη ζώνη πέριξ του ήλιου, όμως προς το παρόν δεν έχουμε βρει ζωή στον Άρη ή την Αφροδίτη».



Σε μια μαγνητοσκόπηση ενός αεροπλάνου που πετούσε μέσα από μια μεγάλη καταιγίδα πάνω από την Ιταλία πριν από λίγες ημέρες, (8 Ιουλίου 2016), η κάμερα κατέλαβε επίσης ένα περίεργο σχήμα που προέκυψε από τα σύννεφα.

Αυτό που σίγουρα δεν περιμένουμε να δούμε είναι ένας ιπτάμενος δίσκος όπως φαίνεται στο βίντεο, κρυμμένος  από τα σύννεφα και στο πίσω μέρος του αεροσκάφους.

Παρακάτω βίντεο δείχνει το αεροσκάφος και UFO στη μέση της καταιγίδας.


Την 1η Ιουλίου του 2016 και ώρα 8:30μμ, μία παράξενη σφαίρα φωτός απαθανατίστηκε να κάνει κάποιες αξιοθαύμαστες μανούβρες πάνω από το Δοξάτο Δράμας.

Αν και στο βίντεο που κατέγραψε ο μάρτυρας το περιγράφει σαν ελικόπτερο…

ποιο ελικόπτερο θα έλαμπε τόσο στο φως της ημέρας και θα έκανε τέτοιους απότομους ελιγμούς;

Το ίδιο βράδυ στην Αγορά Κυργιων Δήμου Δοξάτου ένα αντικείμενο με εκτυφλωτικό φως στάθηκε πάνω από κομβική κολόνα της ΔΕΔΔΗΕ όμως δεν διακρινόταν σχήμα και μέγεθος.

Η μαρτυρία είναι μίας κυρίας ηλικίας 75 ετών (συγγενικού προσώπου του Γιώργου Κ. που μας ενημέρωσε για το περιστατικό) και πιθανότατα να αφορά το ίδιο ΑΤΙΑ.

Δείτε το στο βίντεο που ακολουθεί και θα καταλάβετε:



Πηγή: www.diadrastika.com

Μετά από ένα ταξίδι σχεδόν 5 ετών, το διαστημικό σκάφος Juno της NASA μπήκε με επιτυχία στην τροχιά του μεγαλύτερου πλανήτη του ηλιακού μας συστήματος, Δία. Η επιβεβαίωση λήφθηκε από τα όργανα της NASA στη Γη, στις 6:53 το πρωί της Τρίτης, 5 Ιουλίου (ώρα Ελλάδας). Προσεγγίζοντας τον Δία, το Juno εξασφάλισε ένα εντυπωσιακό time-lapse των φεγγαριών του Γαλιλαίου.

Το διαστημικό σκάφος Juno έφτασε, σήμερα (5 Ιουλίου) το πρωί, εκεί που δεν έχει πάει κανένα διαστημικό σκάφος στο παρελθόν -στον μεγαλύτερο πλανήτη του ηλιακού μας συστήματος, Δία. Προσεγγίζοντας αυτόν τον αέριο γίγαντα, το Juno υπολογίζεται ότι ταξίδευε με τις υψηλότερες ταχύτητες που έχει "πιάσει" ποτέ ένα κατασκευασμένο από χέρι ανθρώπου αντικείμενο.

Ωστόσο, αυτή ήταν μόνο μία από τις πρωτιές που κατάφερε και εκτιμάται ότι θα καταφέρει στους επόμενους 20 μήνες που θα διαρκέσει η ομώνυμη αποστολή της NASA, το συγκεκριμένο σκάφος. Ακόμα και πριν ολοκληρώσει την τρομακτική "βουτιά" του στην τροχιά του Δία, κάτι που πέτυχε χάρη σε μερικούς ιδιαίτερα λεπτούς χειρισμούς, το Juno ξεκίνησε να γράφει ιστορία.

Από τις 12 Ιουνίου, όταν βρισκόταν 16 εκατομμύρια χιλιόμετρα μακριά από τον Δία, έστρεψε τις κάμερές του προς το μέρος του προορισμού του και μέχρι τις 29 Ιουνίου, όταν είχε φτάσει πια στα 4,8 εκατομμύρια χιλιόμετρα μακριά από τον στόχο του, "είδε" ένα εντυπωσιακό θέαμα: την "πρώτη ματιά της ανθρωπότητας σε μία ουράνια αρμονική κίνηση".

Την ίδια εικόνα είχε δει ο Γαλιλαίος Γαλιλέι, τον Ιανουάριο του 1610, μέσα από τον φακό του τηλεσκοπίου του. Αυτό που ανακάλυψε τότε, ο Ιταλός αστρονόμος και βλέπουμε εμείς, 406,5 χρόνια μετά, για πρώτη φορά εν κινήσει (χάρη στο Juno) είναι οι τέσσερις μεγαλύτεροι δορυφόροι του Δία, τα "φεγγάρια του Γαλιλαίου".

Το time-lapse που εξασφάλισε το Juno κατά τη διάρκεια του Ιουνίου έγινε μία όμορφη, μίνι ταινία από τη NASA και δόθηκε στη δημοσιότητα. Σε αυτήν, διακρίνονται τα φεγγάρια του Γαλιλαίου: ξεκινώντας από τον Δία και κινούμενοι προς τα έξω βλέπουμε κατά σειρά την ηφαιστειακή Ιώ, τον παγωμένο ωκεάνιο κόσμο της Ευρώπης, τον τεράστιο Γανυμήδη και τη γεμάτη κρατήρες Καλλιστώ.

Η μοναδική ταινία της προσέγγισης στον Δία και στα φεγγάρια του

Η περιγραφή της NASA λέει: "Για πρώτη φορά στην ιστορία, βλέπουμε αυτά τα φεγγάρια καθώς βρίσκονται σε τροχιά γύρω από τον Δία και μοιραζόμαστε το αίσθημα αποκάλυψης που βίωσε ο Γαλιλαίος. Αυτή είναι η κίνηση της αρμονίας της φύσης".


H αποκάλυψη στην οποία αναφέρεται η NASA είναι φυσικά η στιγμή που ο Γαλιλαίος είδε για πρώτη φορά αυτήν την εικόνα: αυτά τα ουράνια σώματα να κινούνται γύρω από τον Δία. Ήταν αυτή η παρατήρηση η οποία του επέτρεψε να αντιληφθεί κάτι που άλλαξε για πάντα, την ανθρώπινη κατανόηση για τη θέση μας στο σύμπαν: η Γη δεν είναι το κέντρο του σύμπαντος.

Τι περιμένει το Juno;

Η δουλειά του διαστημικού σκάφους δεν τελειώνει, φυσικά, εδώ. Πλέον, οι άνθρωποι για πρώτη φορά θα μπορέσουμε να εξερευνήσουμε κάτω από το γιγαντιαίο πρώτο στρώμα ατμοσφαίρας του αέριου γίγαντα και να χαρτογραφήσουμε την επιφάνειά του και το μαγνητικό του πεδίο, χάρη στα 9 ειδικά όργανα του Juno, το οποίο υπολογίζεται να μείνει σε τροχιά 20 μήνες.

Εξερευνώντας το άγνωστο που περικλείει τις τεράστιες ζώνες ραδιενέργειας του Δία, οι επιστήμονες της NASA ελπίζουν να αποκτήσουν μια πιο λεπτομερή γνώση για τις εσωτερικές λειτουργίες του πλανήτη, αλλά και μια καλύτερη εικόνα για το πώς αυτός (και άλλοι αέριοι γίγαντες) γεννήθηκε, προσθέτοντας ένα ακόμα κομμάτι στο παζλ της ιστορίας εξέλιξης του ηλιακού μας συστήματος.

Επιπλέον, μεταξύ άλλων, το Juno θα ερευνήσει την ύπαρξη στερεού πυρήνα, θα μετρήσει τις ποσότητες νερού και αμμωνίας στη βαθιά ατμόσφαιρα και θα παρατηρήσει τα σέλαα του πλανήτη. Όπως δήλωσε ο διευθυντής της αποστολής, Scott Bolton, "κανείς δεν έχει δει ποτέ τον Δια, όπως θα τον δούμε τώρα εμείς".

Πηγή: www.pathfinder.gr

Πριν από λίγες μέρες, η NASA δημοσίευσε ένα πλήρες ψηφιακό μοντέλο που παρουσιάζει τα τοπογραφικά χαρακτηριστικά του μικρότερου πλανήτη του Ηλιακού μας συστήματος.

Το έργο των επιστημόνων της αμερικανικής υπηρεσίας παρουσιάζει την παραμικρή λεπτομέρεια για τον Ερμή, αποκαλύπτοντας ένα πολύ μεγάλο μέρος από το γεωλογικό του παρελθόν.

Τα στοιχεία για την δημιουργία του χάρτη συλλέχθηκαν από το διαστημικό σκάφος MESSENGER της NASA, το οποίο ήταν σε τροχιά γύρω από τον Ερμή από το 2011 μέχρι και το 2015. Στο διάστημα αυτό, το ρομποτικό σκάφος τράβηξε έναν τεράστιο αριθμό φωτογραφιών, με τους επιστήμονες να χρησιμοποιούν περισσότερες από 100.000 για να καταλήξουν στην χαρτογράφηση του πλανήτη.

Οι ειδικοί εκτιμούν ότι η ανάλυση των τοπογραφικών χαρακτηριστικών του Ερμή πρόκειται να οδηγήσει σε πολύ σημαντικές ανακαλύψεις μέσα στις επόμενες δεκαετίες. Αυτό φαντάζει λογικό, αφού πλέον οι ερευνητές έχουν στα χέρια τους ένα πληρέστατο χάρτη, με όλα τα δεδομένα που χρειάζονται για να μελετήσουν εις βάθος της περιοχές του πλανήτη.

«Εχουμε στα χέρια μας έναν θησαυρό από στοιχεία για τον Ερμη, χάρις στην επιτυχημένη αποστολή του MESSENGER. Αυτό έχει ήδη οδηγήσει σε σημαντικές ανακαλύψεις, ενώ τα επόμενα χρόνια αναμένονται ακόμα πιο σπουδαίες μελέτες γύρω από τον πλανήτη» τόνισε η Susan Ensor, από το τμήμα της εφαρμοσμένης φυσικής του πανεπιστημίου John Hopkins.

Στα στοιχεία που παρουσίασε η NASA υπάρχουν πολλές σημαντικές πληροφορίες για τον Ερμή, όπως το υψηλότερο και το χαμηλότερο σημείο του. Η υψηλότερη κορυφή του βρίσκεται στα 4.48 χιλιόμετρα πάνω από το μέσο υψόμετρο, ενώ το βαθύτερο σημείο του είναι «βυθισμένο» στα 5.38 χιλιόμετρα. Μάλιστα εκτιμάται ότι στη τελευταία περιοχή συνέβησαν κάποιες από τις πιο πρόσφατες ηφαιστειακές δραστηριότητες στον πλανήτη.

Παρότι πολλές περιοχές εμφανίζονταν πολύ σκοτεινές, λόγω της κοντινής απόστασης του πλανήτη από τον Ηλιο, το MESSENGER μετά από πολύ προσπάθεια και αμέτρητες φωτογραφίες κατάφερε να συλλέξει όλα τα απαραίτητα στοιχεία για την εκτενή ανάλυση των γεωλογικών χαρακτηριστικών του Ερμή.


Πηγή: www.iefimerida.gr

Σε 50 χρόνια, μπορούμε να έχουμε κάνει σημαντική πρόοδο για τη δημιουργία της πρώτης «εξωγήινης» πόλης της ανθρωπότητας στη Σελήνη.

Το όραμά του αυτό παρουσιάζει, σε συνέντευξή του στο Αθηναϊκό και Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων (ΑΠΕ-ΜΠΕ), ο πλανητικός επιστήμονας και συνεργάτης της NASA Πολ Σπούντις (Paul Spudis), ο οποίος είναι ένας από τους γνωστότερους υπέρμαχους της επιστροφής της ανθρωπότητας στη Σελήνη και της δημιουργίας μόνιμης βάσης εκεί.

Τις απόψεις του παρουσιάζει εκτενώς στο νέο βιβλίο του, που κυκλοφόρησε πρόσφατα με τίτλο «Η αξία της Σελήνης: Πώς να εξερευνήσουμε, να ζήσουμε και να ευημερήσουμε στο Διάστημα χρησιμοποιώντας τους πόρους της Σελήνης» (εκδόσεις Smithsonian Books, 2016).

Στη συνέντευξή του, ο Σπούντις τονίζει ότι η Σελήνη πρέπει να αποκτήσει προτεραιότητα έναντι του ‘Αρη και να αποτελέσει το πολύτιμο «σκαλοπάτι» για όλα τα πιο μακρινά διαστημικά ταξίδια. Υποστηρίζει πως είναι αναγκαίο να υπάρξει μόνιμη πλέον ανθρώπινη παρουσία στο φεγγάρι, διαρκής επιτόπια εξορυκτική και μεταποιητική δραστηριότητα, παραγωγή καυσίμων για διαστημόπλοια (με βάση το νερό του φεγγαριού!), καθώς επίσης συνεχή εμπορικά και άλλα ταξίδια ρουτίνας στον υποσελήνιο χώρο μεταξύ Γης-Σελήνης.

Εκτιμά ότι στην αξιοποίηση της Σελήνης θα παίξει καθοριστικό ρόλο ο ιδιωτικός τομέας, υπό κρατική όμως εποπτεία. Θεωρεί πιθανότερο ότι καμία χώρα μόνη της δεν θα προχωρήσει σε ένα τέτοιο εγχείρημα, αλλά θα υπάρξει διεθνής συνεργασία (αν και αφήνει ένα ερωτηματικό για τις προθέσεις της Κίνας), ενώ δεν αποκλείει ότι δυστυχώς στο μέλλον ένας πόλεμος στη Γη μπορεί να επεκταθεί στο διάστημα και να εμπλέξει τη Σελήνη.

Ο λιθουανικής καταγωγής Πολ Σπούντις γεννήθηκε το 1952, σπούδασε Γεωλογία στο Πανεπιστήμιο της Αριζόνα και, αφού εργάσθηκε στη Γεωλογική Υπηρεσία των ΗΠΑ, υπήρξε για χρόνια βασικός ερευνητής της Αμερικανικής Διαστημικής Υπηρεσίας (NASA). Είναι ένας από τους σημαντικότερους ειδικούς στην πλανητική γεωλογία, με έμφαση στη Σελήνη, έχοντας παίξει καθοριστικό ρόλο σε διάφορες ρομποτικές αποστολές, μεταξύ άλλων του σεληνιακού δορυφόρου Lunar Reconnaissance Orbiter (LRO).

Έχει συμμετάσχει σε κυβερνητικές επιτροπές για τη διαμόρφωση της αμερικανικής πολιτικής στο διάστημα και έχει κατ’ επανάληψη καταθέσει ενώπιον της αρμόδιας επιτροπής της Κογκρέσου. Είναι συγγραφέας πολλών βιβλίων για τη Σελήνη, ενώ προς τιμή του ένας αστεροειδής, ο 7560 Σπούντις, έχει πάρει το όνομά του.

Σήμερα είναι ανώτερος ερευνητής στο Ινστιτούτο Σεληνιακής και Πλανητικής Επιστήμης του Χιούστον, το οποίο βοηθά τη NASA στις αποστολές της. Είναι επίσης επικεφαλής επιστήμων της Moon Express, της πρώτης ιδιωτικής εταιρείας, η οποία, σύμφωνα με πρόσφατο δημοσίευμα της «Γουόλ Στριτ Τζέρναλ», έχει ζητήσει επισήμως έγκριση από την κυβέρνηση των ΗΠΑ για να προσεληνώσει ιδιωτικό σκάφος στο φεγγάρι εντός του 2017, ανοίγοντας έτσι το δρόμο για την «ιδιωτικοποίηση» της Σελήνης. Μέχρι τώρα καμία εταιρεία δεν έχει ταξιδέψει πέρα από την τροχιά της Γης και τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό.

Ακολουθεί η συνέντευξη:

Συνεχίζει το φεγγάρι να διεγείρει τη ρομαντική φαντασία ή σήμερα πια οι άνθρωποι έχουν μια πιο προσγειωμένη και υλιστική προσέγγιση αξιοποίησής του; Υπάρχει ανανεωμένο ενδιαφέρον για τη Σελήνη για μια ποικιλία λόγων. Προσωπικά, υποστηρίζω την επιστροφή στη Σελήνη για να χρησιμοποιήσουμε τους υλικούς και ενεργειακούς πόρους της, προκειμένου να δημιουργήσουμε νέες δυνατότητες για τις διαστημικές πτήσεις. Για παράδειγμα, το νερό που υπάρχει σε μορφή πάγου στους πόλους της, μπορεί να συλλεχθεί και να επεξεργασθεί, προκειμένου να αποκτήσει τέτοια μορφή -πόσιμο νερό, δημιουργία οξυγόνου κ.α.- ώστε να υποστηρίξει την ανθρώπινη ζωή. Μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για να προστατεύσει τους ανθρώπους και τον εξοπλισμό τους από τις κοσμικές ακτίνες και, το πιο σημαντικό, είναι δυνατό να μετατραπεί σε πυραυλικά καύσιμα: υγρό οξυγόνο και υγρό υδρογόνο. Η παραγωγή στη Σελήνη καυσίμων για πυραύλους, τα οποία θα χρησιμοποιήσουμε μετά για πτήσεις στο διάστημα, θα μας επιτρέψει να επανεφοδιάζουμε τα διαστημόπλοια και να πηγαίνουμε πια παντού οποιαδήποτε στιγμή.

Ποια είναι τα πιο πειστικά επιχειρήματα, ώστε οι κυβερνήσεις, τα κοινοβούλια και οι φορολογούμενοι να εγκρίνουν το κόστος μιας οριστικής επιστροφής στη Σελήνη; Η σύγχρονη κοινωνία εξαρτάται σε κρίσιμο βαθμό από τους δορυφόρους και όλοι τους βρίσκονται στη ζώνη του διαστήματος μεταξύ Γης και Σελήνης. Μια επιστροφή στη Σελήνη θα μας επιτρέψει να αναπτύξουμε ένα μόνιμο σύστημα διαστημικών μεταφορών σε αυτό το υποσελήνιο διάστημα. Με ένα τέτοιο σύστημα, θα μπορούμε να έχουμε πρόσβαση όχι μόνο στην ίδια τη Σελήνη, αλλά επίσης σε όλο το χώρο ανάμεσα στη Γη και στη Σελήνη. Κι ένα τέτοιο σύστημα που επιτρέπει την πρόσβαση ρουτίνας στο υποσελήνιο διάστημα, μπορεί επίσης να μας πάει παραπέρα στους πλανήτες.

Τι είδους πόροι της Σελήνης θα μπορούσαν να έχουν αξία για εμάς εδώ στη Γη και πόσο εύκολο θα ήταν να τους εκμεταλλευθούμε; Η αξία τους δεν είναι να τους φέρουμε από τη Σελήνη στη Γη, αλλά να χρησιμοποιήσουμε επιτόπου στο διάστημα αυτούς τους πόρους και την ενέργεια της Σελήνης, ώστε να δημιουργήσουμε κατοικίες, να τροφοδοτήσουμε διαστημόπλοια με καύσιμα και να υποστηρίξουμε την ανθρώπινη παρουσία σε όλο τον υποσελήνιο και διαπλανητικό χώρο. Οι πρώτες αγορές για τα σεληνιακά προϊόντα θα αφορούν κυβερνήσεις και επιχειρήσεις, που χρειάζονται καύσιμα για να στείλουν π.χ. τους δορυφόρους τους σε υψηλές τροχιές. Η ικανότητα της τροφοδοσίας με καύσιμα και των συνεχών ταξιδιών στη υποσελήνια σφαίρα σημαίνει ότι θα γίνουμε «διαστημοπόροι», όπως ήσαν κάποτε οι θαλασσοπόροι. Το να επιτύχουμε κάτι τέτοιο, αποτελεί τον κύριο στόχο της επιστροφής στη Σελήνη.

Αντιμετωπίζει πραγματικό δίλημμα η NASA και οι άλλες διαστημικές υπηρεσίες, λόγω των περιορισμένων χρημάτων στον προϋπολογισμό τους, ανάμεσα στο να στείλουν άνθρωπο στον ‘Αρη και να στήσουν μια βάση στη Σελήνη; Θα μπορούσε η Σελήνη να λειτουργήσει ως «σκαλοπάτι» για τον ‘Αρη; Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει τέτοιο δίλημμα, επειδή -με βάση τις σημερινές γνώσεις, την τεχνολογία και τα χρήματα- μπορούμε όντως να πάμε και να ζήσουμε στη Σελήνη, αλλά δεν μπορούμε κατά κανένα τρόπο να πάμε στον ‘Αρη. Η αντίληψη ότι η ανάπτυξη της Σελήνης θα μας κρατήσει μακριά από τον ‘Αρη, ισχύει από την αντίστροφη: είναι η εμμονή και η προσκόλληση σε ανέφικτους και φανταστικούς στόχους, όπως μια επανδρωμένη αποστολή στον ‘Αρη, που μας εμποδίζει να χρησιμοποιήσουμε τη Σελήνη για να επεκτείνουμε βήμα-βήμα την ανθρώπινη παρουσία στο διάστημα, πέρα από τη χαμηλή τροχιά γύρω από τη Γη.

Σε κάθε περίπτωση, οι δεξιότητες που θα αποκτήσουμε στη Σελήνη, όπως το να μάθουμε να ζούμε σε ένα άλλο πλανήτη και να χαράζουμε στρατηγικές εξερεύνησής του, καθώς και η νέα τεχνολογία που θα αναπτύξουμε, π.χ. για να επεξεργαζόμαστε τους πόρους της, θα μας εξυπηρετήσουν θαυμάσια, όταν στο μέλλον ταξιδέψουμε στους πλανήτες, μεταξύ άλλων στέλνοντας και επανδρωμένες αποστολές στον ‘Αρη.

Ως επικεφαλής επιστήμονας της εταιρείας Moon Express, πιστεύετε ότι η μελλοντική ανθρώπινη παρουσία στο φεγγάρι θα βασισθεί σε μια συνεργασία δημόσιου-ιδιωτικού τομέα; Στο μέλλον θα δούμε πολλά διαφορετικά «σχήματα» να πηγαινοέρχονται στη Σελήνη για πολλούς και διάφορους λόγους. Οι ιδιωτικές εμπορικές σεληνιακές πτήσεις θα έχουν τη δυνατότητα να μεταφέρουν φορτία από πολλούς χρήστες, καθιστώντας έτσι πολύ πιο προσβάσιμη τη σεληνιακή επιφάνεια και τα υλικά της. Από την άλλη, η κυβέρνηση θα έχει ακόμη ρόλο να παίξει, αναπτύσσοντας π.χ. ριψοκίνδυνες τεχνολογίες και διαστημικά σκάφη που ο ιδιωτικός τομέας δεν θα θέλει ή δεν θα μπορεί να αναπτύξει. To κράτος θα πρέπει επίσης να διευθετεί διαφορές ανάμεσα σε ιδιώτες στη Σελήνη. Πιστεύω ότι πολλοί διαφορετικοί «παίκτες» θα συμμετάσχουν στην επιστροφή στη Σελήνη και στην ανάπτυξή της.

Ο Γιόχαν-Ντίτριχ Βέρνερ, ο επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος (ESA) πρότεινε πρόσφατα να δημιουργηθεί ένα «Διεθνές Χωριό» (Moon Village) στη Σελήνη, μια μόνιμη βάση. Πώς τη βρίσκετε αυτή την ιδέα; Νομίζω ότι το Σεληνιακό Χωριό, ως ιδέα, είναι ένας εν δυνάμει τρόπος να οργανωθεί μια συντονισμένη συλλογική προσπάθεια ανάπτυξης της Σελήνης. Θα ήθελα όμως να ασκούσω περισσότερες λεπτομέρειες για το πώς αυτό το «χωριό» θα δουλέψει. Αν π.χ. πρόκειται διάφοροι συμμετέχοντες να φέρουν τις διαφορετικές ικανότητες και τον διαφορετικό εξοπλισμό και τις εγκαταστάσεις τους στο φεγγάρι, πώς θα κατανεμηθούν οι μεταξύ τους ευθύνες και αρμοδιότητες; Ποιός θα αναλάβει να κάνει τι; Αν υποθέσουμε ότι δύο κράτη θελήσουν να εργασθούν στον ίδιο τομέα του Χωριού της Σελήνης, για παράδειγμα στην κατασκευή οχημάτων ρόβερ για ανθρώπινη χρήση, ποιος θα αποφασίσει, ποιος θα αναλάβει τελικά τη δουλειά; Η οργανωτική δομή ενός τέτοιου εγχειρήματος πρέπει να είναι ξεκάθαρη και συμφωνημένη από όλους τους συμμετέχοντες, προτού ξεκινήσει ένα τέτοιο συλλογικό εγχείρημα.

Μπορεί μια χώρα μόνη της, οι ΗΠΑ, η Ρωσία, η Κίνα κ.α., να αποκτήσει μόνιμη ανθρώπινη παρουσία στη Σελήνη ή κάτι τέτοιο μπορεί να υλοποιηθεί μόνο στο πλαίσιο συνεργασίας με άλλες χώρες; Μια χώρα μόνη της σίγουρα μπορεί να το κάνει, υποπτεύομαι όμως ότι οι περισσότερες χώρες θα ήθελαν να συνεργασθούν με άλλες. Αυτή είναι σίγουρα η θέση των ΗΠΑ και της Ευρώπης. Μένει να δούμε ποια θα είναι η θέση άλλων χωρών, όπως της Κίνας.

Πόσο πιθανό είναι, αντί για αρμονική διεθνή συνεργασία, όπως στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό, να ξεπηδήσουν νέοι ανταγωνισμοί και εχθρότητες γύρω από τη Σελήνη και την αξιοποίησή της; Θα μπορούσε στο απώτερο μέλλον η Σελήνη να εμπλακεί ακόμη και σε ένα πόλεμο της Γης; Τα προβλήματά μας ταξιδεύουν στο διάστημα, μαζί με τις φιλοδοξίες μας. Συνεπώς, ένας πόλεμος στη Γη κάλλιστα θα μπορούσε να επεκταθεί στο διάστημα και στη Σελήνη. Αν η επιστροφή στο φεγγάρι γίνει με διεθνή συνεργασία, είναι πιθανότερο ότι η συνεργασία και η ανεκτικότητα θα επικρατήσουν, αν μη τι άλλο επειδή οι άνθρωποι στη Σελήνη θα εξαρτώνται ο ένας από τον άλλο για την επιβίωσή τους. Όμως τυχόν εχθρικές πράξεις, όπως για παράδειγμα η καταστροφή δορυφόρων σε υποσελήνια τροχιά, αναπόφευκτα θα επέφεραν ανάλογη αντίδραση. Είναι δύσκολο να διακρίνει κανείς πώς μια τέτοια κλιμάκωση της επιθετικότητας θα μπορούσε να αποφευχθεί. Έτσι, φαντάζομαι ότι η καλύτερη λύση είναι να προσπαθήσει κανείς, ευθύς εξ αρχής, να εμποδίσει τέτοιες συγκρούσεις να συμβούν.

Τελικά, πώς φαντάζεστε με δυό λόγια το μέλλον της Σελήνης το 2050; Εξίσου έρημο και σιωπηλό όπως τώρα; Ασφαλώς, ελπίζω πως όχι! Προσβλέπω σε ένα συναρπαστικό μέλλον στη Σελήνη, όπου πολλοί άνθρωποι και οργανισμοί θα επιτελούν διάφορες εργασίες, από την αξιοποίηση του νερού στους πόλους έως την κατασκευή μηχανικών μερών και άλλου εξοπλισμού από σεληνιακά υλικά. Μαθαίνοντας να ζούμε και να εργαζόμαστε παραγωγικά σε έναν άλλο κόσμο, θα είναι μια πρόκληση για μας. Σε 50 χρόνια, θα μπορούσαμε να έχουμε κάνει σημαντική πρόοδο για τη δημιουργία της πρώτης πόλης της ανθρωπότητας μακριά από τη Γη.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Μια διεθνής ομάδα αστρονόμων ανίχνευσε τα πιο μακρινά μέχρι σήμερα ίχνη οξυγόνου σε ένα γαλαξία σε απόσταση 13,1 δισεκατομμυρίων ετών φωτός, μόνο 700 εκατ. χρόνια μετά την «Μεγάλη Έκρηξη» (Μπιγκ Μπανγκ). Η ανακάλυψη δείχνει την παρουσία οξυγόνου ήδη στο πρώιμο σύμπαν.

Οι επιστήμονες από την Ιαπωνία, τη Σουηδία και τη Βρετανία, με επικεφαλής τον αναπληρωτή καθηγητή ‘Ακιο Ινούε του Πανεπιστημίου Σάνγκιο της Οζάκα, έκαναν την παρατήρηση με τη μεγάλη διάταξη τηλεσκοπίων ALMA (Atacama Large Millimeter/Submillimeter Array) του Ευρωπαϊκού Νοτίου Αστεροσκοπείου (ESO) στη Χιλή. Σχετική δημοσίευση έγινε στο περιοδικό «Science».
Το οξυγόνο στον αρχαίο γαλαξία SXDF-NB1006-2 είναι δέκα φορές λιγότερο σε σχέση με αυτό που υπάρχει στον γαλαξία μας σήμερα. Οι ερευνητές δεν μπόρεσαν να εντοπίσουν τη χημική «υπογραφή» του άνθρακα στον ίδιο μακρινό γαλαξία.
Το οξυγόνο που ανιχνεύθηκε, ήταν ιονισμένο από την ισχυρή υπεριώδη ακτινοβολία των τεράστιων νεαρών άστρων του εν λόγω γαλαξία, η οποία διασπούσε τα άτομα του οξυγόνου.

Λίγο μετά τη δημιουργία του σύμπαντος, πριν από 13,8 δισεκατομμύρια χρόνια, υπήρχαν μόνο τα πιο ελαφρά χημικά στοιχεία υδρογόνο, ήλιο και λίθιο. Τα βαρύτερα στοιχεία, όπως άνθρακας και οξυγόνο, δημιουργήθηκαν αργότερα στο εσωτερικό των άστρων και εξαπλώθηκαν σταδιακά στο σύμπαν.


Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ